Halk ozanları şairler ve edebiyatçılar gibi bir dili geliştiren, üreten, onu zenginleştiren mimarlardır. Bir dilde ne denli çok sanatçı, edebiyatçı, şair, dilbilimci, eleştirmen vs. var ise o dil o oranda gelişir olgunlaşır, yetkinleşir.

Türk tarihinde Anadolu'da halk ozanları olmasaydı Türkçe'miz yabancı dillerin etkisi ile özellikle Farsça, Arapça gibi dillerin etkisi ile yok olabilirlerdi.

Halk ozanları yazdıkları nefesler ile dörtlükler ile ve bağlamaları ile sözlü olarak Türkçe'nin bayrağını Arapça ve Farsça'ya karşı onurla taşıdılar.

Halk ozanları hem ürettikleri eserlerle; arı, duru Türkçe'yi geliştirdiler, hem de yabancı hegemonyaya karşı Türkçe'yi yaşattılar ve ulaştıkları coğrafyalara yaydılar.

Bakın aşağıdaki dörtlükte Pir Sultan Abdal sevgilisini arı, duru Türkçe ile ne denli onore ediyor:

"Gel benim ey güzel selvi çınarım
Yüreğime ateş düştü yanarım
Kıblem sensin, yüzüm sana dönerim
Mihrabımdır kaşlarının arası..."
Pir Sultan Abdal

---